پژوهش حاضر، توصیفی راجع به عشایر تیرۀ ایمان لو از عشایر طایفۀ درّه شوری است که در دشت چشمه رحمان ساکن هستند و ییلاق خود را در این منطقه می‌گذرانند. این پژوهش به شیوۀ تک‌نگاری انجام شده و ابزار گردآوری داده ها در آن، مشاهدۀ غیرمشارکتی و مصاحبۀ نیمه ساختاریافته با کارشناسان و مطلعین محلی بوده است. در چند دهۀ اخیر، تیرۀ ایمان‌لو تغییرات قابل توجهی را در زمینه‌های جمعیتی و معیشتی تجربه کرده است. پس از اسکان در سکونتگاه‌های عشایری و حمایت‌های ادارۀ امور عشایر و واگذاری مراتع و زمین جهت کشاورزی، این گروه علاوه بر دامداری، رغبت فراوانی به کشاورزی نشان داده و توانسته‌اند در این بخش نیز عملکرد موفقی داشته باشند. همچنین، سکونت در ییلاق، منجر به رشد ساخت و تولید صنایع‌دستی به‌ویژه گبه‌بافی در بین زنان و کمک به معیشت خانواده‌ها شده است. نظام‌های بهره‌برداری اشتراکی و خانوادگی، نظام‌های غالب در بین تیرۀ ایمان لو است. همبستگی اجتماعی در بین گروه بالا بوده و همین امر سبب کاهش نابرابری و فاصلۀ اجتماعی شده، به نحوی که تعداد خانوارهای فقیر و نیازمند اندک است. اهالی تیرۀ ایمان لو، نیازمند طرح‌های حمایتی معیشتی و دولتی نیستند؛ بلکه نیازمند توسعۀ صنایع تبدیلی و تکمیلی جهت افزایش بهره‌وری در بخش‌های کشاورزی، دامداری و صنایع‌دستی هستند. به علاوه، این منطقه، ظرفیت‌های طبیعی، هنری و عشایری مناسبی جهت ایجاد کمپ‌های گردشگری عشایری و صنایع‌دستی دارد. با توجه ‌به وجود الگوهای اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و محیطی در اهالی و منطقۀ مورد بررسی، به نظر می‌رسد، شرایط، بستر و ابزار لازم به منظور توسعۀ گردشگری و صنایع تبدیلی و تکمیلی در آنجا وجود داشته باشد.