گرمایش جهانی بیشترین چالش را در حوزه کشاورزی بدلیل وابستگی کلیه فعالیت های کشاورزی به دما،بوجود آورده است.از دیگر سو تغییر اقلیم بر بوم نظام طبیعی مراتع نیز اثرگذار است و باعث کاهش تولید علوفه، تغییر کیفیت مراتع، در برخی موارد بیابان زایی ، فرسایش خاک و تغییر ساختار پوشش گیاهی و باعث انقراض گونه های جانوری و گیاهی می شود.معیشت و زندگی دامدارن کوچنده و عشایر بیشترین وابستگی را به زیست بوم دارد و بیشترین تاثیر را از تغییرات اقلیمی می پذیرد. در این پژوهش هدف آنست که با رویکردی بر اساس آمایش سرزمین ،با مرور تجربیات جهانی برای افزایش تاب آوری در مقابل گرمایش جهانی،متناسب با اکوسیستم،ساختار و زیست بوم عشایر،راه حل هایی برای کاهش آسیب ارائه شود. لذا بر اساس سویه های تهدید گرمایش زمین،مولفه های آمایش سرزمین، نقش و بازیگران این چالش و بهره گیری از تجربه های مشابه به برنامه ای چارچوب و برنامه ای عملیاتی برای افزایش تاب آوری دامداران کوچنده در مقابل اثرات گرمایش زمین ارائه خواهد شد.نتایج این پژوهش می تواند در سیاست گذاری های آتی در خصوص پایدارسازی معشیت عشایر و نیز امنیت غذایی مورد استفاده قرار گیرد.