جامعۀ عشایری با چالش‌های متعددی از جمله محدودیت‌های اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی مواجه است که توسعۀ اجتماعی می­تواند آن‌ها را تحت تأثیر قرار دهد. پژوهش حاضر، با هدف بررسی توسعۀ اجتماعات محلی در جامعۀ عشایری با تأکید بر مؤلفه‌های اجتماعی و فرهنگی صورت پذیرفت. جامعۀ آماری این پژوهش، عشایر استان چهارمحال ‌و بختیاری بودند که با استفاده از فرمول کوکران، تعداد 264 نفر به عنوان نمونه آماری و به منظور افزایش دقت، 300  نفر انتخاب گردیدند. ابزار پژوهش، پرسشنامه بود. داده­های گردآوری شده با استفاده از نرم افزار SPSS مورد تحلیل قرار گرفتند. در بخش استنباطی و بر اساس نتایج آزمون همبستگی، میان ویژگی‌های فردی، خانوادگی و اقتصادی پاسخگویان با برخی از ابعاد مختلف توسعۀ اجتماع محلی جامعۀ عشایری، همبستگی معنی­داری وجود داشت. نتایج رگرسیون چندگانه خطی نشان داد، مؤلفه‌های اجتماعی و فرهنگی تبیین کننده 50.2 درصد از تغییرات توسعۀ اجتماع محلی جامعه عشایری، در استان چهار محال‌ و بختیاری بودند. در بین عوامل اجتماعی تعاملات، انسجام و همبستگی؛ مشارکت اجتماعی و اعتماد اجتماعی دارای اثر مثبت و معنی­داری بر توسعۀ اجتماع محلی جامعۀ عشایری در استان چهارمحال ‌و بختیاری بودند. همچنین ابعاد فرهنگی مردسالاری، باورها و رسوم سنتی دارای اثر منفی و معنی‌داری بر توسعۀ اجتماع محلی جامعۀ عشایری در استان بودند، در حالی­که، ابعاد فرهنگی مانند تعلقات بومی/محلی و آموزش، دارای اثرات مثبت و معنی‌داری بر توسعۀ اجتماع محلی جامعۀ عشایری، می­باشند.